من تو این

یتیم نوازی

علی بن ابیطالب(ع) بر رسیدگی به وضع یتیمان بسیار تأکید می‏کردند تا مبادا از ناحیه نداشتن سرپرست دچار کمبودهای مادی و معنوی شوند. بر این اساس در بسیاری از مواقع آن حضرت را می‏دیدند که بچه‏های یتیم را در آغوش گرفته، به آن‏ها محبّت می‏کنند. «ابن طفیل» نقل می‏کند: علی بن ابیطالب(ع) کودکان یتیم را دور خود جمع می‏کردند و با دست خود غذا در دهان آن‏ها می‏گذاشتند و آن قدر به نوازش آن‏ها می‏پرداختند که حتی بعضی از یاران آن حضرت تحت تأثیر آن همه محبّت قرار می‏گرفتند و با خود می‏گفتند: ای کاش ما هم یتیم بودیم تا از این همه توجه و محبت آن حضرت برخوردار می‏شدیم.

یتیم

این یتیم معصوم

که نگاهش به توست

انتظار گرمی آغوش بابا دارد.

اشک او ریخته از گونه معصومانه

به تمنای عطوفت از تو.

وای بر تو

که نگاهی سرد را

پیش کش او کردی

(منبا)

تو این شبا

            حرفای روضه خون ها که میگن:

                                                     اهای یتیما...

                                باعث نشه یادمون بره علی بابای ماست.

(ازطرف یه یتیم)